Περιστατικό no name: «Παίρνει φόρα και ρίχνει στην πόρτα του αμαξιού μου μία κλωτσιά»

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

«Αυτό το περιστατικό συνέβη σε μια φίλη μου προχθές και παραθέτω αυτούσια την ιστορία όπως την κατέγραψε η ίδια, στο χαρτί και την ψυχή της… Μου έχει συμβεί ακριβώς το ίδιο πριν λίγο καιρό. Νομίζω κάθε γυναίκα έχει μια τέτοια ιστορία βίας να διηγηθεί. Το ερώτημα είναι «έως πότε»;

Η ιστορία της φίλης μου

Βία, βία και λίγη ακόμα βία. Κατά των γυναικών. Κατά των πάντων. Έχουν συμβεί πολλά τον τελευταίο χρόνο. Στα καλά θα βάλω το κίνημα #metoo στην Ελλάδα για το οποίο είμαι περήφανη ως γυναίκα αλλά και ως φίλη.  Θα περιγράψω ένα περιστατικό που συνέβη τις προάλλες και με σόκαρε και κάποιες σκέψεις γύρω απ’ αυτό. 

Την περασμένη εβδομάδα έψαχνα να παρκάρω κοντά στη λαϊκή αγορά της περιοχής μου για να κάνω τα ψώνια μου. Έβρεχε αρκετά και καθώς διέσχιζα ένα στενό διπλής κατεύθυνσης συνέχισα ευθεία απέναντι να κατηφορίζω χωρίς να καταλάβω ότι είχε απαγορευτικό καθώς (όπως είδα πολύ μετά) η πινακίδα ήταν σχεδόν πεσμένη σε καθόλου ευδιάκριτο σημείο. Αυτά τα γράφω προς υπεράσπισή μου, γιατί θα με χαρακτήριζα βαθιά τυπική οδηγό, δε διπλό-παρκάρω, δεν πηγαίνω ανάποδα, αποφεύγω να σταματάω με αλαρμ και πάντα προτιμώ να ψάχνω για ώρα ή να πληρώσω παρκινγκ απ’ το να παρκάρω σε σημεία που θα δυσκολέψουν κάποιον. Επίσης είμαι από αυτές τις «περίεργες» που αν σε πετύχουν να παρκάρεις σε ράμπα θα στο πουν ευγενικά και άλλα τέτοια. Όλα αυτά τα λέω για να υπερτονίσω αυτό που θα ακολουθήσει και να σε διευκολύνω να μπεις στην ψυχολογία μου.

Παρόλα αυτά  ας υποθέσουμε για σήμερα ότι είμαι μια ασυνείδητη που δε με νοιάζει τίποτα και μπήκα ανάποδα σ ένα στενό.

Ξαφνικά λοιπόν καθώς έχω μπει στο στενό από τη λάθος μεριά βλέπω ένα αυτοκίνητο να τρέχει καταπάνω μου και να σταματάει σε απόσταση αναπνοής απ’ το δικό μου (μούρη με μούρη). Πρόλαβα και πάτησα φρένο βγάζοντας μια κραυγή απ’ την τρομάρα μου. Μόλις συνήλθα βλέπω κάποιον να μου κάνει νόημα να κάνω όπισθεν για να προχωρήσει γιατί είμαι ανάποδα. Δεν είχα καταλάβει μέχρι εκείνη την ώρα ότι ήμουν ανάποδα. Κάνω το αντίστοιχο νόημα του «σορρυ» και του κάνω νόημα να κάνει λίγο πίσω (γιατί έχει κολλήσει πάνω μου) για να ανέβω ακριβώς αριστερά μου σ ένα παρκιν και να μπορέσω να γυρίσω και να φύγω. Δε το ‘χω με την όπισθεν και δεν έβλεπα καλά λόγω βροχής.

Μέχρι εκεί όλα καλά. Έτσι νόμιζα. Φάνηκε όμως ότι ‘’κύριος’’ είχε όρεξη και ήθελε να δώσει στην παράνομη οδηγό ένα μάθημα.

Ενώ κατάλαβε πολύ καλά τι ζήτησα μου κουνούσε το δάχτυλο λέγοντας «όχι» και μετα μου έκανε πάλι νόημα να πάω πίσω. Πέρασαν μερικά δευτερόλεπτα και έβαλα τα χέρια μου στο τιμόνι δείχνοντας του ότι εγώ δε μπορώ να κουνηθώ! Με είχε ουσιαστικά εγκλωβίσει. (Ναι, μετα από αυτό μάλλον θα εξασκήσω καλύτερα την όπισθεν μου).

Τον βλέπω λοιπόν να ανοίγει την πόρτα και να βγαίνει και να έρχεται στο μέρος μου, είναι στην ηλικία του πατέρα μου 65 περίπου, έρχεται με φόρα και κάνει να μου ανοίξει την πόρτα με δύναμη! Για καλή μου τύχη έχω πάντα κλειδωμένα οπότε δε τα καταφέρνει. Θα άνοιγα το παράθυρο αλλά ακουγόμασταν κ επίσης κανείς απ’ τους 2 μας δε φορούσε μάσκα. Φωνάζει σαν τρελός τα ίδια που μου έλεγε με νοήματα τόση ώρα «ΘΑ ΚΑΝΕΙΣ ΟΠΙΣΘΕΝ» με φωνή και ως εντολή. Εγώ μένω στα δικά μου «Κάντε λίγο πίσω για να στρίψω και να φύγω». Εκεί παίρνει φόρα και ρίχνει στην πόρτα του αμαξιού μου μία κλωτσιά. Εγώ τρέμω, είμαι ήδη σε σοκ. Προσπαθώ να μην εκνευρίζομαι δεν κάνει καλό στην εγκυμοσύνη. Πιάνει το τηλέφωνό του να πάρει κάποιον και το πιάνω κ εγώ αυτόματα να πάρω τον σύντροφό μου τρεμάμενη και σοκαρισμένη. Μόλις βλέπει ότι παίρνω τηλέφωνο ακούω την ατάκα «ναι.. πάρε να καταγγείλεις» και φεύγει! Μπαίνει στο αυτοκίνητό του και σαν καλό παιδί κάνει αυτό που θα είχε γλιτώσει χρόνο και ταραχή και στους 2 μας. Πήγε λίγο πίσω, εγώ έκανα αριστερά, έφυγε τρέχοντας και εγώ έστριψα και έφυγα επίσης. Μετά από αρκετή ώρα που μου πήρε να ηρεμήσω. Δεν έκανα τα ψώνια μου εκείνη τη μέρα. Φοβήθηκα και έκλαψα πολύ από το σοκ. Δεν έχω μεγαλώσει σε περιβάλλον με βία, δε τη μπορώ και πάντα με σοκάρει να την βλέπω. Σήμερα την ένιωσα λίγο παραπάνω.

Δεν αμφισβήτησα ποτέ πως ο τύπος αρχικά είχε δίκιο κ εγώ άδικο και ζήτησα συγγνώμη εξ’ αρχής. Αυτό που με σόκαρε και ακόμα με σοκάρει όταν το σκέφτομαι είναι πως ένας άνθρωπος φτάνει σε σημείο βίας μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Πως πας να ανοίξεις την πόρτα του άλλου με τσαμπουκά και να κάνεις ΤΙ?

Τι θα είχε γίνει αν είχε ανοίξει? Θα με είχε βρίσει? Χτυπήσει? Θα είχα ίσως χάσει το μωρό μου? Κάποιος άλλος ίσως πάθαινε καρδιακό ή κρίση πανικού. Ποιος του έδωσε το δικαίωμα να γίνει τέτοιος τραμπούκος?

Ο πολιτισμός στο δρόμο και στην οδήγηση τελικά δε φαίνεται μόνο από τον σεβασμό στα σήματά και τους κανόνες. Εκεί θα καταλήξω μετά από αυτή την εμπειρία.

Πριν κρίνεις κάποιον, πριν τσακωθείς στον δρόμο πάρε μια ανάσα και σκέψου γιατί το κάνεις αυτό πραγματικά. Σου έφταιξε τόσο πολύ ο άλλος άνθρωπος ή μήπως δεν έχεις επενδύσει χρόνο στο να γίνεις καλύτερος άνθρωπος εσύ ο ίδιος? Μήπως μπορείς να το λύσεις πιο εύκολα? Κ άλλα τέτοια..

Όταν το συζήτησα με φίλες και φίλους τα αγόρια μου είπαν «αν ήσουν άντρας δε θα τα έκανε αυτά» Αυτό με σόκαρε λίγο ακόμα, δε το είχα σκεφτεί. Αρνούμαι να το πιστέψω αλλά απ’ την άλλη ποιος ξέρει. Δε θα μάθουμε. Σκέφτηκα να τον καταγγείλω καθώς φωτογράφισα τις πινακίδες του και είχα και έναν μάρτυρα, παρόλα ’αυτά προτίμησα να γράψω αυτό εδώ το κείμενο και να μοιραστώ με περισσότερο κόσμο. Μην αφήνουμε τους τραμπούκους να κερδίζουν. Το νου σας!

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Σχετικά άρθρα:

Προτείνουμε:

Ακολουθήστε το Daisy.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλα μας τα νέα!

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Διαβάστε επίσης!